Tekenend door Syrië: Op weg

De Arabische Lente is in volle gang als ik samen met vijf vrienden op 14 maart 2011 aan een toeristische rondreis door Syrië begin. In Syrië is alles nog rustig, maar de dag na aankomst beginnen de protesten die zich gaandeweg tot een internationaal conflict zouden ontwikkelen. Toch kunnen wij ongestoord van het land, de mensen en de rijke geschiedenis genieten. Bij iedere gelegenheid die zich voordoet, zit ik te tekenen, in de deur van de bus, op een steen, hangende uit het raam van het hotel en op krukjes die door vriendelijke mensen werden aangedragen. Het resultaat is bijna zeventig pentekeningen. In de zomer van 2011 toen de teksten aan de tekeningen worden toegevoegd, kunnen de bittere en soms pijnlijk absurde ontwikkelingen in Syrië niet worden genegeerd. ‘Tekenend door Syrië’ is een liefdevolle ode aan een land dat inmiddels niet meer bestaat. Het is ook een portret van een maatschappij op de rand van een vulkaan. 'Tekenend door Syrië' is in vooruit te bestellen voor Euro 19,50 incl. verzendkosten bij peti.buchel@gmail.com

Tekenend door Syrië

Na lang dubben is het er toch van gekomen: in het voorjaar 2015 komt 'Tekenend door Syrië' uit bij uitgeverij Lecturis. Dit is de voorkant. De inhoud van deze blog vormt de basis van het boek. Het kost Euro 19,50 en je kan het bestellen via peti.buchel@gmail.com of via de uitgever info@lecturis.nl of per telefoon +31 (0)40 281 45 45

De Ottomanen

Op de tekening staat de oude stadsmuur die Tartus moest beschermen tegen aanvallen van zee. Het heeft door de tijd heen het militaire karakter verloren ten faveure van bewoning.
In de zestiende eeuw veroverden de Ottomanen de hele Arabische wereld, van het huidige Turkije tot aan Marokko. Syrië werd ondergeschikt aan de Sultan in Istanbul. De Ottomaanse Sultans prefereerden een sterk centralistisch bestuur dat altijd op zoek was naar de status quo. Rechtvaardigheid was het sleutelwoord. Voor de Ottomaanse machthebbers en intellectuelen kwam dat neer op het handhaven van de juiste maatschappijstructuur waarin iedereen zijn plaats had en wist. Beweging en verandering in welke vorm dan ook was niet geoorloofd tenzij met zegen van de Sultan. Zelfs de Islamitische wetgeving werd daarvoor naar de wensen van de sultans aangepast. Het rijk verdween na WOI maar de 'Ruling Families' van de Arabische wereld regeren nog steeds volgens dezelfde principes. Ook de Al Assad familie hangt de Ottomaanse regel aan: het is beter dat enkele mensen sterven dan dat de orde wordt ontregeld.

Syrië en Autarkie

Credit cards van Syriërs worden niet meer geaccepteerd als betaalmiddel, de rijken die eerst nog omhelst werden door de US en de EU staan nu op een 'zwarte lijst', met economische sancties en het bevriezen van tegoeden hoopt 'Het Westen' het regiem van Assad op de knieën te dwingen. Het regiem heeft inmiddels import van 'luxe' goederen aan banden gelegd om de reserves te sparen. Het belooft een koude winter te worden. Maar Syrië is eraan gewend om de boontjes zelf te doppen. Het heeft een lange ervaring in economische zelfredzaamheid. De bouwsector groeit en bloeit als nooit te voren. Volgens de berichten gaan de Syriërs nu vaker uit en café's zitten vol. En als er toch iets uit den vreemde moet komen en er moet toch een transactie met dollars of euro's gevoerd worden dan is er volgens de berichten altijd nog de route via India. Laat het regiem de poot maar stijf houden: het geeft de oppositie de tijd om zich voor te bereiden op de toekomst.

Plein voor de Omajjadenmoskee

Dit is een waanzinnig plein met de hele geschiedenis van Syrië op elkaar gepropt. Er is nog een stukje architraaf over van de tempel van Jupiter en uiteraard veel zuilen. Er is de hoge archtiectonisch vreemd vormgegeven boog van de overdekte Soek. Vegers met kliko's op een karretje proberen de straat schoon te houden en op de voorgrond een Shiïtisch stel op weg naar het hoofd van Imam Hoessein. Vrolijke vlaggetjes moedigen de bezoekers aan om vooral vrolijk te zijn. Het doorkijkje laat nog een stukje van de gevel van een Ottomaans koopmanshuis zien.

Vanaf Jebel Qassioen

Het is erg moeilijk om een goede overzichtsfoto te maken vanaf Jebel Qassioen.
De stad ligt zo diep en is zo uitgestrekt dat de details snel vervagen. Hesseltje heeft een paar foto’s aan elkaar geplakt en daardoor een mooi beeld gekregen. Intussen lijkt het erop dat de aasgieren die de val van het regiem Al Assad willen versnellen toch hebben afgezien van militair ingrijpen en het officieel bewapenen van de opstandelingen. Kennelijk is het spectrum van Beiroet en Bagdad toch te afschrikwekkend.

De waterwielen van Hama

De Blog is klaar, maar dat wil nog niet zeggen dat mijn interesse voor Syrië nu ook afgerond is. Daarvoor zijn de ontwikkelingen te spannend en heb ik intussen teveel stof vergaard. Mijn plan is om alles van de Blog af in een E-Book te verzamelen. Ik heb Hesseltje bereid gevonden om de E-Book te verzorgen. Ik heb ook een andere indeling gemaakt. Een Blog is perslot een proces en een boek is een project. Beide benader je anders. Zoveel heb ik wel geleerd van al die sessies waarbij ik d.m.v. tekeningen heb mogen notuleren. Ik heb het materiaal in 6 hoofdstukken opgesplitst: Op weg, Vroege geschiedenis, Het Ottomaanse Rijk, Mensen, Het dagelijks Leven en Ontwikkelingen. Al snel bleek dat er gaten vielen waar het beschikbare tekeningen materiaal ontoereikend was. Ik heb daarom sommige foto's van Hesseltje gebruikt om in tekeningen om te zetten. Het is op dezelfde manier gedaan als de andere tekeningen: direct in inkt uit de losse pols in het schrift. Zoals deze tekening.